Goede waarschijnlijk blogt half Nederland over de winter, kou, sneeuw en ga zo maar door.  Ik ga niet klagen in deze blog, geen reden voor heel het weekend alleen thuis geweest ( kids waren naar hun vader) geen plannen dus ook geen plannen om de deur uit te gaan gewoon lekker binnen bij de kachel en de dingen doen die ik wilde doen. Zoals starten met mijn project life ( sweet bad and coulourful ) de dingen die gewoon in huis moeten gebeuren. En voor de rest niets dat moest.

Maar wat ik jullie niet wil onthouden is het volgende. Zoals vele weten heb ik sinds 2 jaar geen auto mee, en fiets er tegenwoordig lustig op los. Leuk of niet leuk heb geen andere keuze, maar de liefde voor fietsen heb ik nog steeds niet gevonden. Toen mijn lieve kleine Twingo net de deur uit ging hebben we wat sneeuw gehad, daar heb ik ook door heen gefietst maar zoals afgelopen vrijdag (het leek wel een sneeuw storm) had ik nog niet mee gemaakt. Tijdens het werk al vele foto’s via multimedia voorbij zien komen hoe wit de wereld aan het worden was. Op dat moment was het in Zeeland wel koud, maar het uitzicht hier was nog groene stroken en grijze wegdekken. Stiekem aan het hopen dat de “ellende” pas na 15:00 zou gaan beginnen want dan was ik weer lekker thuis. Echter de weergoden dachten daar anders over en rond een uur of half 2 zag ik de eerste mini vlokjes voorbij komen die al snel uitgroeide tot grote vlokken die met veel plezier naar beneden dwarrelde. Tegen de tijd dat ik naar huis mocht, lag er een witte deken over ons Zeeuwse landschap van wel een cm of 4/5. Goed in gepakt ben ik begonnen aan de rit naar huis, klein mazzel puntje er waren nog weinig mensen voor mij geweest die de zelfde route hadden afgelegd wat als gevolg gaf nog geen echte gladheid en geen plat gereden sneeuw. Ben heelhuids thuis gekomen als een ware sneeuwpop, en mijn tocht der tochten overleefd ;o)